اکتبر زنده است

   محمود صالحی: سندیکا و تشکل‌های مستقل حق ما است ولی باید برای به دست آوردن آن هزینه بدهیم

علی‌رغم آنکه پینوشه یک جنایتکار بود، به دلیل مصرف 10 نوع دارو، محاکمه نشد اما من که یک کارگر هستم و 13 نوع دارو مصرف می‌کنم و اگر یک روز کار نکنم خانواده‌ام نمی‌توانند زندگی کنند، محاکمه شدم

محمود صالحی در گفت و گو با شهرگان

سندیکا و تشکل‌های مستقل حق ما است ولی باید برای به دست آوردن آن هزینه بدهیم

شهرگان: اکنون دیگر همه فعالان کارگری و علاقمندان به فعالیت‌های مدنی در ایران نام «محمود صالحی»، فعال کارگری کرد و رییس تشکل خبازان شهرستان سقز را چندین بار شنیده‌اند و حتی برخی از آنان سال گذشته برای آزادی صالحی و اسانلو از زندان، روزی را به نام این دو کارگر ایرانی نام گذاری کردند.صالحی پس از گذشت یک سال حبس و تحمل سختی‌های فراوان در زندان سنندج، شب عید از زندان آزاد شد و در کنار خانواده‌اش بود.این مبارز کرد معتقد است که باید هزینه بسیاری برای احقاق حقوق شهروندی و آزادی تشکل‌های صنفی پرداخت کرد. او هم‌چنان فعالیت سندیکایی خود را پس از آزاد شدن از زندان پیگیری می‌کند و به این باور رسیده است که پیروزی وی و هم‌فکرانش نزدیک است، چرا که فعالیت‌هایش آرمانی و حقوق بشر خواهانه‌است.آن چه در پی می‌آید متن گفتگوی کوتاهی با این کارگر کرد سقزی است که پس از تحمل یک سال حبس، از زندان و آینده سخن می‌گوید.آقای صالحی شما در دوران حبس خود، با وجود وخامت اوضاع جسمانی، دست به اعتصاب غذا زدید. با توجه به اینکه بسیاری از حقوق شما در زندان مانند مرخصی استعلاجی و استحقاقی، درمان و بیمارستان محروم بودید، آیا راه دیگری جز اعتصاب غذا پیدا نکردید و آیا این اعتصاب را می توان اهرمی برای فشار سیاسی ارزیابی کرد؟- اگر بخواهم پاسخ این سوال را بدهم باید حداقل یک ساعت درباره ضایع شدن حقوق خود در زندان سنندج صحبت کنم. آنچه الان می توانم بگویم این است که در وهله اول، این قوه قضاییه است که حقوق زندانیان را پایمال می کند وماموران زندان طبق قوانینی که قوه قضاییه آن را بخشنامه می کند، عمل می‌کند- از هر چه انتقاد می‌کنیم، می گویند کار شما سیاسی است... الان اگر حتی از قیمت بالای مواد خوراکی انتقاد کنیم هم سیاسی تلقی می شود. چرا باید از سیاسی بودن وحشت کنیم؟!.از طرف دیگر مسایلی وجود دارد که مختص زندان است. مسایلی از قبیل غذا، بهداشت و مکان نگهداری زندانیان، مربوط به زندان است و باید بگوییم زندان سنندج از نظرغذا، بهداشت و مکان صفر بود. البته پرسنل زندان انسان‌های خوبی بودند و در بین آنان شاید یک یا دو نفر شیوه برخورد با زندانی را نمی‌دانستند. زندان سنندج از لحاظ امکانات در حد قرون وسطی بود.