اکتبر زنده است

اول ماه مه: جشن کارگری يا نماد نبرد طبقاتی

جھانی؟

كارگری می پردازند و دورنمای مبارزات در سال آتی را ترسيم می كنند. ولی موقعيتی كه اینك جنبش

مراسم اول ماه مه تبدیل شده، ما را بر آن می دارد كه نكاتی را در این مورد مطرح كنيم. چرا كه به

روش ھای متفاوت در قبال كل جنبش كارگری است.

ميان طبقه كارگرند. این مساله ای صرفا اقتصادی رفاھی نيست. این تھاجم سرمایه داری ھار در

شرایط تعميق بحران ساختاری دنيای سرمایه داری امپریاليستی انجام می گيرد. بحران ھای

تنش ھای سياسی و اجتماعی را دامن می زنند. ما در چنگال نظامی سياسی گرفتاریم كه استثمار

فقھی به پيش می برد. پيشبرد تھاجم جدید سرمایه داری بحران زده، نيازمند ابعاد گسترده تری از

سركوب سياسی ایدئولوژیك عليه توده ھای مردم است. حاكمان دارند برای مقابله با مقاومت مردم

جان به لب رسيده تدارك می بينند. مانورھای نيروھای انتظامی و نظامی و وظایف تازه بسيج برای

مقابله با شورش ھای شھری طراحی شده است. در مقابل، یكی از شروط ھرگونه مقاومت و مبارزه

سازمانيابی از طریق نشر آگاھی سياسی و ایدئولوژی پيشرو و انقلابی در جامعه است. برگزاری

فعالان جنبش طبقه كارگر قرار می دھد نيست. اول ماه مه فقط یك سنت نيست كه به برگزاری یك

جشن محدودش كنيم. اول ماه مه فرصتی است برای گرد ھم آمدن كارگران و زحمتكشان و

ستمدیدگان در یك ابراز وجود مبارزاتی. این كيفيت برای مراسم اول ماه مه ضروری است. فلسفه

وجودی اول ماه مه جز این نيست. اول ماه مه، روز شيرینی خوران تعداد زیادی كارگر و خانواده

ھایشان نيست. تھدیدھا، دستگيری ھا، شلاق زدن كارگران برگزار كننده مراسم اول ماه مه برای این

نيست كه می خواسته اند “جشن” بگيرند. پایين آوردن سطح توقع خود و كارگران از مراسم اول ماه

مه، بيان یك “تاكتيك” مناسب برای به خيابان آوردن وسيع ترین توده ھا و به این ترتيب، خلع سلاح

كردن رژیم نيست. این در واقع به معنی پایين آوردن آگاھی مبارزاتی كارگران و محدود كردن دامنه

تاثير سياسی و اجتماعی مبارزه طبقه كارگر است.

جالب اینست كه طرفداران این “تاكتيك” می خواھند از سطح توده ھای وسيع كارگر حركت كنند تا با

گرفته اند. ما در روزھایی به سر می بریم كه بخشی از كارگران با تشخيص فجایع و فلاكتی در

امسال در پيش است، به درستی با شعار “اصلاح الگوی مصرف با اخراج كارگران!” به ميدان می آیند؛

نمی یابند و مقاومت و اعتراض می رود كه به شرط ادامه زندگی آنان تبدیل شود. در این اوضاع، حتی

برگزاری جشن ھای بی آزار دار و دسته مرتجع “خانه كارگر” می تواند به صحنه بروز اعتراضات

كارگران بيكار و گرسنه تبدیل شود. آن وقت چگونه می توانيم صرفا به دنبال برگزاری جشن و تبریك

داشته باشيم. آیا برای مثال، امسال كارگران و خانواده ھایشان در مراكزی نظير ھفت تپه كه درگير

از ضرورت نشر آگاھی سياسی و ایدئولوژی پيشرو و انقلابی در جامعه گفتيم. در این دوره، اگر این

بياوریم. این كار باید اساسا در محل كار و آموزش، و در محله و خيابان انجام گيرد. باید به شكل

جمعی، تاثيرگذار باشد. اھميت و تاثير تبليغ و ترویج، و افشاگری و اطلاع رسانی گسترده به مثابه

جزیی از آن، در این اوضاع بحرانی بيشتر شده است. بيخود نيست كه مثلا در حيطه اینترنت، رژیم

سياست گسترش فيلترینگ سایت ھا و وبلاگ ھا را به اجراء گذاشته است. ھر چند در این حيطه،

كردن كانال ھای ارتباطی در اختيار دارند. بنابراین باید به طور جدی، به دنبال راه و روش ھا و ابتكار

دولت ھا متكی باشد. سازماندھی مستقيم و از پایين این وظایف، باید جایگاه اصلی را نسبت به

سایت ھا و وبلاگ ھا و برنامه ھای پخش ماھواره ای بيابد. مراسم اول ماه مه امسال و فعاليت ھای

کارگری در این مورد.

(jafk) جمعی از فعالين کارگری

پيام اول مه̗ ، فرياد اين روزگار: دنيای بی ستمگر، بدون سرمايه دار

دنيای بی خرافه، بدون جھل و کشتار!